Bir Günlük sayfası değil mi sanki her hayat....

Bazı insanların isyanlarına şaşıyorum.Çok az acılar yüzünden intihar etmeyi düşünenler var.Birde bilseler Neler çekenler var.Örneğin Katip adlı arkadaş...Çok boktan şeyler için 500 kişini ortasında çığlık atarak bağırabilir..Oysa günde 6 çocuk açlıktan öldüğünü bilmeden...Kendi yaşamını en kötü yaşam zannediyor.Çok yanılıyor.Katip çok iyi bir arkadaşım.Eskiden ona çok fazla güvenirdim.Ama bu güvenimi yüzüme vurduğundan beri ona hiç bir şey anlatamaz oldum...Yavaş yavaş güven kazanıyor ama unutmak kolay değil.Aslında çok iyi bir kız olduğunu söylemem gerekir.İnsanın derdini çok iyi anlıyor.Ama çok önyargılı ve hiç dinlemeden cevap veriyor.Gözünün önüne çok fırsat varken o illa mutsuz yolda yürümeyi seviyor...Hatta oda blog yazıyor http://doyouknowhoim.blogspot.com/. Sürekli "bok" lafını kullanıyor.Farkında değil ama kendini gülünç duruma düşürüyor.Bilmem ki ne istiyor hayattan.....

Hmm...Merhaba ben Şirin babaaaaaaaaaaa,yani şirin baba.Aslında baba değilim ama öyle diyorlar bana.Vıyyy ş şiir gibi oldu sanki.Bu şirin baba ismini bana 12.sınıflar koydu.Galiba yüzüm çok pürüzsüz olduğu için böyle diyorlar.Evet ben 9.sınıfa giden 1.57 boyunda şişman bir çocuğum.Ve sınıfımda Selam Kanka Ben Panpa Haa Zaa" diyen bir akadaşım var.Ben 7 yaşındayken bir araba kazası geçirdim ve o zamandan beride başımda bir yara var.O yara bir darbe alsa ölme riskim çok yüksek.Onun için orayı korumaya çalışıyorum.Size hayatımdaki maceralarımı anlatıcam.Bir sonraki yazıda görüşmek üzere